IngibjorgStefans

Danaveldi

2006-02-24T22:57:00.000+01:00

Annars er það helst að frétta að við Gísli erum á leiðinni til Danmerkur. Ætlum að reyna að tala hann Anders Fjog til og athuga hvort hann vill ekki vinna það fyrir heimsfriðinn að biðja afsökunar. Það má líka segja að þó að hann ráði auðvitað engu um það hvað blöðin skrifa þá hefur hann haft heilmikið um það að segja hvernig andrúmsloft hefur skapast í Danmörku gagnvart innflytjendum og þá ekki síst múslimum. Hann og stuðningsflokkur hans, Dansk Folkeparti hafa beinlínis komist til valda á bylgju útlendingahaturs og rasisma. Það er því ósköp gott á hann að vera kominn í þessi vandræði þó ekki eigi danskir sendiráðsstarfsmenn eða saklausir Danir í sumarfríum neitt illt skilið. Að ekki sé talað um þá sem hafa tapað lífi í tilgangslausum mótmælum.

Á sama tíma að ári!

2006-02-24T22:40:00.000+01:00

IngibjorgStefans

Var að fletta í gegnum gamla tölvupósta og komst þá að því að einhvern tíma hefði ég átt blogg. Því hefur verið illa sinnt. Svo illa að skömm er að. Hef ekki birt neitt síðan fyrir rúmu ári og velti því fyrir mér hvort ég eigi ekki bara að loka pleisinu. Þá fer ég að hugsa um hvernig ég ráðlegg nemenum mínum; segi þeim að það sé hollt að skrifa. Þannig þjálfist maður og verði betri og betri í þeirri göfugu list. Ég sé því að ég verð að vera þeim góð fyrirmynd og skrifa eitthvað daglega. Það hlýtur allavega að vera hægt að gera betur en að skrifa bara einu sinni á ári.

Við sjáum hvað setur...

Heimskonan

2005-02-10T14:04:00.000+01:00

Þar sem í ljós kemur við gerða þessa korts að undirrituð er mikil heimskona sem hefur heimsótt nær allar heimsálfur. Bara Eyjaálfa og Suðurskautslandið eftir og varla hægt að telja svoleiðis staði með, neyðist ég til að fara að blogga aftur. Ég geri mér grein fyrir að sökum leti og allsherjar bloggleysis svo mánuðum skiptir hef ég misst þá fáu lesendur sem ég þó hafði aflað mér. Úr því verður bætt núna - það er ef ég endist eitthvað í þessu.

http://www.world66.com/myworld66/visitedCountries/worldmap?visited=CAGLUSBSARCLMADKEEFIFRDEISIEITLUNLNOESSECHUKVACN">
> your own visited country map

Strik í reikninginn

2004-07-09T16:55:00.000+02:00

Þessi óvænta heimferð setur auðvitað strik í reikninginn varðandi ritgerðina mína. Ætlunin var að senda heilt uppkast til leiðbeinenda mánudaginn 19.júlí og fá svo fund með þeim föstudaginn 23. júlí til þess að taka á móti gagnrýni. Mér hefur verið ráðlagt að taka með upptökutæki til þess að missa nú ekki af neinu enda munu þeir örugglega finna heilmargt að gripnum. Gallinn er bara sá að ég sé ekki fram á að vera búin með nógu mikið þarna á mánudaginn. Ég var farin að óttast það en nú þegar ég veit að ég fer til Íslands í nokkra daga, þá er það orðið ljóst.

Það verður að hafa það, þetta er eini tíminn sem til greina kemur enda leiðbeinendur að fara í sumarfrí og ég til Íslands í vinnu. Ég verð því bara að hamast á meðan ég get og senda svo það sem verður tilbúið þegar kemur að skuldadögunum þann 19. júlí.

Vandamál mitt nú er ansi ólíkt því sem blasir við mörgum skólasystkinum minna sem líta að það sem happdrættisvinning að fá vinnu og gera flest ráð fyrir löngu fríi (lesist atvinnuleysi) eftir útskrift. Það er því ótrúlegt hvað þau drífa sig mörg að klára þó að líkleg skýring sé sú að atvinnuleysisbætur eru tvisvar sinnum hærri en námsstyrkurinn!

Ef einhverjir sem þetta lesa eiga góð ráð við einbeitingarskorti eru þeir vinsamlega beðnir um að senda þau í tölvupósti eða í athugasemdir hér fyrir neðan. Öll góð og uppbyggileg ráð eru velþegin.

Amma

2004-07-09T13:57:00.000+02:00

Amma dó á mánudagskvöldið. Hún var orðin ósköp léleg, níutíu og þriggja ára og hafði átt erfitt með mál í meira en tíu ár. Ég held að hún hafi verið sátt við að fá að fara. Samt syrgi ég hana. Það er náttúrulega ekkert nema eigingirni. Ég sakna hennar, bölva sjálfri mér fyrir að hafa ekki verið á landinu til að geta kvatt hana almennilega, rifja upp allar minningarnar...

Amma mín eða Guðmunda Lilja Ólafsdóttir eins og hún hét, átti nefnilega stóran þátt í uppeldi mínu. Þegar ég var lítil voru það nefnilega bara börn einstæðra foreldra sem komust að á skóladagheimilum eða öðrum slíkum stofnunum. Frá sjö ára aldri og fram eftir öllu borðaði ég því hádegismat hjá ömmu og afa hvern einasta virkan dag. Ef ég var eftir hádegi í skólanum þá kom ég fyrir hádegi og fékk að kúra aðeins uppi í hjá gömlu hjónunum. Ef ég var fyrir hádegi í skólanum þá kom ég eftir skóla og fékk bæði andlega og líkamlega næringu. Amma gaf mér hádegismat, sem alltaf var tvíréttaður, fiskur eða kjöt á undan og súpa eða grautur á eftir og svo fór ég að lesa. Ekki skólabækur - ónei. Allt annað. Amma og afi áttu nefnilega ágætis bókasafn, skáldsögur og ljóð og svo átti afi gömul tímarit uppi á háaloft þar sem líka voru geymdir merkismunir og rit úr sögu íslenskrar vinstri- og verkalýðshreyfingar. Það vakti þó ekki áhuga minn á þessum árum heldur las ég gamlar Vikur og gamla Fálka og sneri mér svo að skáldsögunum. Þarna kynntist ég bæði Birtingi og Heljarslóðarorrustu og fleiri góðum bókum.

Seinna kom röðin að ljóðunum. Amma var ákaflega ljóðelsk og kunni ótal ljóð utanbókar. Hún söng líka enda var hún lengi í Alþýðukórnum og tók seinna þátt í kór eldri borgara í Bólstaðahlíðinni. Eftir að amma fékk heilablóðfall sem gerði það að verkum að hún átti mjög erfitt með að tjá sig, voru það ljóðin sem við áttum saman. Það var nefnilega svo skrítið að þó hún gæti varla talað, þá gat hún farið með ljóð. Samtöl við hana gátu orðið mjög einhliða en þegar ég fann fram ljóðabækurnar; Jónas Hallgrímsson, Pál Ólafsson, Káinn, þá náðum við saman og amma gat tekið þátt. Þannig fórum við saman með ljóð eftir ljóð og stundum sungum við.

Því miður er orðið allt of langt síðan. Ég sá ömmu síðast í mars sl. þegar ég var síðast á Íslandi. Þá var henni farið að hraka og ekki einu sinni ljóðin megnuðu að gleðja hana.

Ég sé hana ekki aftur. Þegar ég kem til Íslands núna á miðvikudaginn verður kistulagningin að baki og aðeins jarðarförin eftir. Ég ákvað að fara til Íslands til þess að geta verið með fjölskyldunni í jarðarförinni sem verður eftir viku. Ömmu er væntanlega alveg sama núna en fyrir okkur sem eftir lifum eru hefðirnar mikilvægar. Það er líka nauðsynlegt að hitta hina afkomendur ömmu - bera saman minningar og kannski gráta svolítið.

Afmælisgjöfin fundin!

2004-07-01T14:18:00.000+02:00

Jæja, þá er ég búin að finna afmælisgjöf handa Nínu. Hef verið í miklum vandræðum enda enginn hægðarleikur að velja gjöf handa 15 ára stelpu.

Lausnin kom í formi miða á Roskildefestival. Reyndar höfðu foreldrar vinkvenna hennar hér lofað að redda miða og það inn á "back stage" svæðið þar sem blaðamennirnir og stórstjörnurnar halda til. Það brást því miður og því voru góð ráð dýr. Við fundum út að það kostaði aðeins 600 kr. fyrir 10 - 15 ára börn að fara á hátíðina og þá var lausnin fundin. Hún fólst að vísu í því að fara gegn öllum prinsippum og svindla svolítið. Við ákváðum nefnilega að það væri engin ástæða til að borga 1050 þegar hægt væri að borga 600 dkr. Nína er líka bara búin að vera 15 ára í tvær viku og því allt í lagi að prófa. Hún var ósköp stressuð yfir þessu en þegar til kom var hún ekki einu sinni spurð um aldur. Hún fékk því barnamiða í afmælisgjöf og er þegar farin að skipuleggja hvað hún ætlar að sjá; KORN; MUSE; Pixies, Santana og fleira skemmtilegt. Það er ekki hægt að segja annað en að tónlistarlegt uppeldi barnsins hafi tekist vel.

Miðinn hennar er hins vegar, eins og okkar, og gefur bara aðgang að því svæði sem er opið fyrir alla hátíðargesti. Það setur soldinn strik í reikninginn enda vinkonur hennar með aðgang "back stage" og geta farið þangað í skjól, mat og til að stytta sér leið. Nína verður því með okkur Gísla þegar þær eru með fína fólkinu en annars með vinkonunum. Svo ætlar hún að hjóla heim með þeim og mömmu annarar þeirra á kvöldin og halda sérstaka stelpuútgáfu af RoskildeFestival í úthverfi bæjarins!

Líf í bænum

2004-06-30T14:56:00.000+02:00

Fallegi, rólegi bærinn minn er gjörbreyttur. Það kemur svo sem engum á óvart enda Roskilde Festival byrjuð og íbúðarfjöldinn í Roskilde á góðri með að tvöfaldast eins og mér skilst að hann geri á hverji sumri í kringum hátíðina. Ekki nóg með það heldur kemur helmingur af ársveltu verslana og veitingastaða í bænum inn þessa einu viku sem hátíðin stendur. Þar leggja Íslendingar sitt af mörkum enda ekki mikið fyrir að fara aukaferð til þess að fá ódýrari bjór heldur kaupa bjórinn bara í næstu búð.

Þetta er reyndar kærkomin breyting á bænum sem mér finnst oft heldur rólegur. Þá sjaldan sem við Gísli höfum farið eitthvað út á lífið hér í bænum hefur verið ósköp fátt fólk á börunum. Það er helst á billiardstaðnum og svo á tónleikastaðnum Gimle, sem er nátengdur Roskilde Festival, sem eitthvað er um að vera. Þegar hátíðin hefst fyllist bærinn hins vegar af sætum krökkum og sjúskuðu fólki sem hefur verið á hverri einustu hátíð frá 1973. Fólksvagenrúgbrauð með friðarmerkjum á hliðunum og ýmiss konar druslur skrölta inn í bæinn, oft eftir að hafa keyrt yfir hálfa Evrópu - eða a.m.k. frá nyrsta hluta Noregs. Í fyrra man ég eftir fólki sem hafði keyrt í marga sólarhringa og var ósköp fegið þegar það loksins fann hátíðarsvæðið. Þó hátíðin hefjist ekki formlega fyrr en á morgun, þá var fjöldi hátíðargesta kominn strax um síðustu helgi. Hópar ungmenna, sem flest höfðu vandað sig við hátíðardressið sem helst má lýsa sem druslulegur með stíl. Rigning og drulla síðustu daga hefur þýtt að við búninginn hafa bæst niðurbrett stígvél eða strigaskór með plastpoka í, nokkuð sem er þekkt fyrirbærum frá íslenskum útilegum.

Nú er sólin hins vegar komin - ólíkt Bowie sem heldur sig fjarri að læknisráði. Sjálf keypti ég miða fyrir löngu og er ákveðin í að fara, jafnvel þó ég hafi alls ekki tíma til þess. Ég hef svo sem heldur ekki tíma til þess að skrifa þetta en þar sem ég er sérfræðingur í alls kyns frestunaraðferðum þá verður bloggvirknin örugglega í hámarki næstu daga. Hin árvissa umferð vina og kunningja sem fá skjól fyrir umframfarangur og sturtu heima hjá okkur er hafin og sér tengdamamma um að hleypa fólkinu inn og skemmta þeim. Sjálf höfum við engan tíma í svoleiðis; Gísli í Kristiansand að halda fyrirlestur og ég á RUC að skrifa ritgerð.

Sjáumst á Roskilde Festival.

Þjóðremba

2004-06-26T17:51:00.000+02:00

Ég hef þá kenningu að því lengur sem maður er fjarri útlöndum því meiri þjóðremba verði maður. Það á a.m.k. við um mig sem komst ekki af stað upp í skóla í dag af því að það var temadagur um Ísland á DR1. Um daginn var ég að horfa á VH1 sem mér sýnist vera eins konar MTV fyrir fólk á mínum aldri. Þar var settur upp listi yfir "top ten destinations" og síðan spiluð lög þar sem borgir eða lönd komu við sögu. Byrjað á Men at Work með Down Under, svo Acapulco og þannig mætti áfram telja. Ég var allan tímann sannfærð um að öllum þætti Ísland svo fallegt og Björk svo frábært að Anchor Song eða eitthvað annað lag með henni þar sem náttúra Íslands er í aðalhlutverki yrði í fyrsta sæti. En nei ó nei. Í fyrsta sæti var Frank Sinatra með New York, New York og að öðru leyti voru aðallega á þessum lista einhverjir Kanar að syngja um borgir í Bandaríkjum. Afar óspennandi og ekkert minnst á Ísland! Kannski ég ætti að skrifa þeim bréf um þetta.

Annars myndi ég væntanlega teljast afar illa "integreruð" hér í Danmörku ef einhver hefði áhuga á að athuga það. Hér sit ég við tölvuna mína í RUC, hlusta á Rás2, les íslenskar bloggsíður og fylgist með íslenskri pólítík á netinu og er þar að auki farin að skrifa blogg á íslensku. Það fólk sem ég umgengst utan skólans er flest Íslendingar og þannig mætti áfram telja. Kannske þetta sé bara dæmigert. Svo sýnir þetta líka að tæknin minnkar ekki heiminn, hún gerir það bara erfitt að komast að heiman. Þó maður sé í útlöndum er maður einhvern veginn alltaf hálfur heima, að fylgjast með því sem þar gerist og tala í símann heim. Án tækninnar væri ég örugglega orðin miklu danskari í mér, talaði betri dönsku og vissi meira um danska tónlist. En svona er það, hér sit ég í Danmörku en er einhvern veginn samt á Ísland. Er þetta nokkuð vit?

Uss

2004-06-24T14:49:00.000+02:00

Hér átti að koma mynd af Nínu og Þorbjörgu en ég er því miður ekki búin að læra að setja inn myndir hérna. Það kemur að því...Kannski ég fái mér líka svona forrit svo ég geti geymt myndir hérna á vefnum. Ekki seinna vænna nú þegar við erum að flytja heim.

Núna er hins vegar stytt upp og orðið nógu bjart yfir til að ég geti séð vindmylluna sem snýst endalaust en kemst samt ekkert í burtu frá sjóndeildarhringnum mínum. Fyrir utan gluggann minn er líka akur þar sem ég held að séu ræktaðar einhvers konar sinnepsplöntur. Þarf að spyrjast fyrir aftur. Veit eiginlega ekkert um gróður og enn minna um dýr. Þetta er náttúrulega til skammar en svona er þetta samt. Það er ýmislegt sem ég veit meira um en náttúruna en það ætla ég að skrifa um í ritgerðina mína og skifti hér með yfir.

Íslenskt sumarveður

2004-06-24T14:25:00.000+02:00

Til eru þeir sem halda að alltaf sé gott veður í útlöndum. Ég er ekki í þeirra hópi enda hef ég búið í útlöndum í fjögur ár og veit vel að svo er ekki. Hins vegar er stundum hlýrra í útlöndum en á Íslandi. Sérstaklega á sumrin. Í dag er hins vegar íslenskt sumarveður í Danmörku, rok og rigning. Það væri kannski allt í lagi ef að ég ætti ekki eftir að hjóla heim.

En mér skilst að þetta sé gott fyrir gróðurinn. Bara vonandi að það stytti upp fyrir Roskilde festival. Sýnist reyndar á veðurspánni að Nína muni koma með góða veðrið eins og fyrri daginn. Kannski ég taki mér frí frá lestri og skriftum á sunnudaginn og bjóði fjölskyldunni í Bon Bon land.

Laugardagur

2004-06-24T10:06:00.000+02:00

Á laugardaginn kemur Nína, er að velta fyrir mér hvort ég að taka Þorbjörgu með að ná í hana. Hún verður auðvitað ansi þreytt en á móti kemur hvað það er gaman fyrir hana að fá að taka á móti stóru systur.

Um kvöldið ætla ég að fylgjast með kosningaúrslitum á Íslandi. Hlusta á útvarpið í gegnum tölvuna sem er nú reyndar orðin algjörg skrapatól. Það er ekki á hverjum degi sem við getum kosið okkur forseta og það forseta sem hefur farið gegn valdi Davíðs. Ég sem barðist á móti Ólafi ´96 gerði mér sérstaka ferð inn í Kaupmannahöfn til að kjósa hann. Fór í nýja sendiráðið sem við deilum með hinum gömlu nýlendunum. Hitti vel á því að það var þjóðhátíðardagur Grænlendinga og fullt af fólki í þjóðbúningum - eða ekki - fyrir utan húsið. Það var búið að slá upp tjaldi, hella upp á kaffi og svo voru kökur í boði. Það var líka hljómsveit en ég heyrði ekkert í henni. Lét mér bara duga að smakka á kökunum og óska fólki til hamingju með daginn. Það voru nefnilega 25 ár síðan Grænland fékk heimastjórn. Ég heilsaði nokkrum Grænlendingum á leiðinni á staðinn og óskaði þeim til hamingju með handabandi. Í hinni hendinni voru þeir með bjór og grænlenska fánanna. Einn vildi endilega að ég kyssti sig á kinnina en ég var ekki til í það. Svona er ég nú vond.

Góðan daginn

2004-06-24T09:57:00.000+02:00

Halló ég er komin með blogg. Komin tími til. Hef reyndar engan tíma í svona vitleysa sem er auðvitað ástæða þess hversu mikinn tíma ég nota í alls kyns vitleysu. Þannig er nú það.